Ilias Floraqis – Trëndafila të vyshkur

Ilias Floraqis

Trëndafila të vyshkur

Tregim

Ishte një nga ato mbrëmjet e rralla vjeshtake, kur Xheku e kishte zakon të merrte me vete jaraneshën për të dalë shëtitje duke u vërdallosur rrugëve të qytetit, pa folur. Donte ta kishte përkrah, por kjo ishte një nga ato shëtitjet për të cilat kishin rënë dakord që më parë, ishte një nga ato shëtitjet kur ajo duhej ta mbante gojën kyçur.

Vesa e shiut kishte kohë që kishte pushuar dhe e bënte endjen e vështrimit të tij më të butë dhe më të këndshme. Në veshë i ushtonte zëri i qytetit dhe një melodi e brendshme, e çuditshme, prejardhjen e së cilës nuk arrinte ta gjente. Dhe, mes tymit të qytetërimit arrinte, atëherë kur e lejonte drejtimi i erës, të nuhaste aromën e saj, po kjo nuk i sillte ngacmimin e zakonshëm. Këto shëtitje kishin diçka më ëndërrimtare. Si kërkimet e thesareve mitike dhe të qyteteve të humbura prej ari dhe fildishi. Madje edhe gjendjet e njohura, ndjenjat e zakonshme, të gjitha tjetërsoheshin nën një perde të padukshme misticizmi dhe magjie.

Humbja në magjinë e tyre ishte një nga gjërat e pakta që mund të bënte ende. Vitet e fundit kishin qenë të ashpër me të, duke ia nënshtruar shpirtin e tij, dikur të lirë, një realiteti prozaik, mbushur me veshtulli, urrejtje dhe ligësi.

Mbante vajzën për qafe dhe e përkëdhelte pa ndjerë asgjë, jo sepse e donte si shoqëri gjatë këtyre udhëtimeve, por që ta mbronte nga rreziqet e realitetit. Pastaj, ajo nuk ishte në gjendje të kuptonte nevojën e tij. Nuk kishte nevojë të kuptonte gjë, pasi nuk kishte ndër mend ta ruante këtë lidhje aq gjatë, sa t’i duhej t’i shpjegonte ndonjë gjë. Ajo dinte gjithçka që ishte tejet e nevojshme. Nuk duhej të fliste fare. Nuk duhej të bënte asnjë pyetje. Nga ana tjetër, as ajo nuk interesohej të mësonte ndonjë gjë më shumë mbi përveçësitë e të dashurit. Ishte një lidhje që buronte nga seksi dhe vetëm nga seksi. “Do të jemi bashkë për aq kohë sa të na pëlqejë të jemi bashkë. Kur ndonjëri nga ne të mërzitet, le të ngrihet e të shkojë, pa pasur detyrime, pa dhënë shpjegime”. Dhe që të dy ishin të kënaqur. Ndonëse gjatë dy muajve që njiheshin kishin provuar pothuaj gjithçka, e njihnin mirë njëri-tjetrin dhe kishin filluar të rëndeshin. Thjesht, nuk u kishte dalë përpara ndonjë gjë e re, që t’u tërhiqte vëmendjen.

Dhembshuria dhe shpirtgjerësia ishin dy nga ndjenjat që i kishte fshirë këtu e kohë më parë nga lidhjet e tij. Asnjëra prej tyre nuk ishte kaq romantike, sa t’i kujtonte këto dy gjendje. Edhe ato që ishin, dalë nga dalë e harronin atë lloj loje, teksa zbulonin seksin. Përfundimisht, gratë dashuroheshin me të vetëm e vetëm që të shkërdheheshin lirisht.

… … …

Atë mbrëmje vjeshtake, udhëtimi e çoi përpara azilit. Një oborr i shkretë dhe i lagur, pas portës së rëndë me hekura, të kujtonte ndonjë jetimore të kohës së “Të mjerëve” të Hygoit. Muri i lartë prej guri që rrethonte ndërtesën iu rras në shpirt e ia mori frymën. Atje jashtë, u ndje i zënë në çark. Iu avit portës me hekura. I mori erë barit të sapolarë, që mundohej t’i mbijetonte presionit të karrocave të të pamundurve, bastunëve dhe shëtitjeve të ngadalta e të kota të fëmijëve pleq dhe, së fundmi, motit të keq dhe të ftohtit. Vështroi, përmbi harkun e portës së jashtme, dritaret e ndërtesës pesëkatëshe të shtangur e krenare. Dritare të mbyllura, me perde ose grila të mbyllura, që fshihnin botën e zbrazët, plot kujtime, të banorëve të tyre.

Shi atë çast, më shumë e ndjeu se e dalloi atë vështrim. Ishte dritarja e tretë, në katin e tretë. Ai vështrim vërshonte mbi të, duke kaluar mes hapësirës që krijonte perdja e hequr mënjanë. Ishte vështrim i nxehtë dhe i lodhur.

… … …

Ajo e vështronte që sipër, nga dritarja e saj. Ai ishte i ri dhe i hijshëm, i përqafuar me atë çupëlinë shtatshkurtër. Sa do të donte të ishte pesëdhjetë vjeçe më e re, në vend të asaj vajze. Kishte qenë pak më trupmadhe dhe pak më e mbushur, por po aq e bukur. Do të kishte mundur të ngjëronte gëzimet e dashurisë. Kurse tani ishte e zënë rob në atë trup të plakur, me epshet e veta, kujtimet e largëta, që i silleshin në mendje. Duart shëtitën ngadalë mbi trup, duke vajtuar për mjerimin që e kishte gjetur. Në darkë nuk mundi të bënte gjumë të qetë. Ditët pasardhëse ishin po aq cfilitëse, ndërsa kujtimet përqeshnin dukjen e saj. Kurse dhimbja ia shponte zemrën tejpërtej. Sa donte të bënte dashuri për herë të fundit!

… … …

Ishte orari i vizitave të së shtunës, kur sytë e saj të plakur u ndeshën edhe një herë me të tijtë. Ndjehej si vajzë e vogël, e dashuruar, ndoshta edhe pak e ndezur, po të arrinte t’ia rrëfente vetes.

Ishte orari i vizitave të së shtunës kur ai shkoi atje, kotnasikoti, verbërisht, i shtyrë nga fati. Sytë e tij rioshë u takuan me të sajtë, dhe panë brenda tyre një çupëlinë dhe një tjetër lloj shkëlqim gjakimi, të cilin kishte kohë pa e hasur në sytë e vajzave që shkërdhente.

Zemra e saj dridhej, si atëherë, në ballon e të sapodiplomuarve, kur priste Bobin të vinte e t’i kërkonte të vallëzonin. Bobi i saj i mirë. Pas martesës dyzetvjeçare, e kishte lënë para dy vjetësh, të vetme, tek bluante në mendje kujtime e fliste me vete.

Zemra e tij rrihte qetë. Joshës dhe plot vetëbindje, iu avit dhe i puthi dorën. Ndjehej kaq romantik. Si heronjtë e përrallave, që i afrohen princeshës me guximin e gjuetarit që largon magjinë dhe me takt zotërie, për t’i fituar zemrën. Shkuan dhe u kyçën në dhomën e saj. U zhveshën dhe heshtazi u shtrinë në shtrat. Duart e tij ledhatuan trupin e saj të plakur. Mbështeti kokën në gjoksin e vyshkur. I dëgjoi zemrën që rrihte gjithnjë e më fort. Ndjeu duart e saj që ledhatonin ëmbëlsisht organin e tij, si të preknin diçka fort të çmuar e të brishtë. Hyri ngadalë brenda trëndafilit të saj të fishkur, të cilin kujtesa përpiqej ta lagte, duke nxjerrë prej tij me të shtrydhur pikat e fundit që i kishin mbetur. Duart e saj i përkëdhelnin flokët me epsh dhe dashuri amësore, njëkohësisht. Ato duar kishin vite që s’kishin marrë asgjë.

Dëgjoi zemrën e saj, që rrihte gjithnjë e më fort, ndërsa dëshira e saj e fundit po përmbushej. Ndërkohë, Xheku vështronte sytë e saj, shihte vështrimin dhe shpirtin tek humbnin, gjithnjë e më larg tij, gjithnjë e më pranë parajsës dhe pranë Bobit. Dhe pastaj, u shua.

… … …

Çdo të shtunë vizitonte nga një azil të ndryshëm. Një dashuri e re lindte dhe vdiste. Çdo të shtunë një dhimbje e ndryshme braktiste puthjen e tij të ëmbël, ndërsa të dashurës së tij të lumturuar i fashitej dëshira e brendshme.

… … …

Ishte e shtunë, kur vajza me sytë e ëmbël, veshur me mini, me përparëse karo dhe me bishtaleca biondë mori karrocën e tij dhe e drejtoi për nga dhoma. Iu ul në prehër dhe e përqafoi ëmbëlsisht. E puthi në buzë dhe zemra e tij zuri të rrihte gjithnjë e më fort. Ishte mbi njëzet e tetë vjeçe, por sytë e tij të plakur nuk mundeshin më të dallonin moshë. E bënte shtatëmbëdhjetë-tetëmbëdhjetë vjeçe.

I ledhatoi kokën, ngjëroi aromën e saj, i mbushi duart me gjoksin rinor. Nuk arriti t’i prekte buzkat e saj të lagështa, që tanimë nuk mbuloheshin më nga të mbathurat. Sapo dora e saj e bardhë zbriti tek pantallonat e tij dhe zbërtheu zinxhirin, sapo mbushi pëllëmbën e saj me organin e plakur dhe pa shpirt të Xhekut, erdhi shpëtimi.

 

Shqipëroi: Sokol Çunga