Lulja e diellit – Evgjenios Trivizas – tregim

Evgjenios Trivizas

 Lulja e diellit

tregim

Ishte një herë një livadh plot me luledielli. Të gjitha lulet e diellit vështronin gjithë ditën, me admirim, nga dielli. Kur dielli ishte andej, ktheheshin andej. Kur dielli dilte këtej, ktheheshin këtej. Përveç njërës. Vetëm një luledielli, nga gjithë lulediellit e fushës, nuk e vështronte diellin. Kur dielli ishte andej, kjo luledielli vështronte këtej. Kur dielli vinte këtej, lulja e diellit vështronte andej.

– Pse nuk shikon edhe ti, si ne, diellin, pamjerrallin? – pyesnin të çuditura lulediellit e tjera.

– E pse ta shikoj?

– Sepse është ar, sepse shkëlqen dhe çliron dritë.

– E mirë, po pastaj? Punë e madhe. Çliron dritë, lëre-lëre!

– E çdo të thuash me këtë, mos vallë nuk të pëlqen?

– I mirë është dielli, nuk them se nuk është. Po jo aq sa të rrish e ta kundrosh që nga mëngjesi, deri në mbrëmje. Vërtetë, nuk e kuptoj, ç’të bukur ka, që rrini dhe e vështroni si budallaqe gjithë ditën e lume?

“Nuk është në terezi”, mendonin lulediellit e tjera. “Pa shiko, nuk i pëlqen të vështrojë diellin!”

 

Ditët kalonin, dhe të gjitha lulet e diellit vështronin diellin, përveç asaj luleje dielli që gjithmonë e kthente kokën në anën tjetër.

 

– A s’më thua, pse nuk më vështron? – e pyeti një ditë dielli.

– Më lër të qetë, – tha lulja e diellit.

– Thuamë, pse nuk më vështron? – pyeti përsëri dielli.

– Do të vërtetën?

– Po.

– Sepse dua të dalësh vetëm për mua, të qeshësh vetëm për mua, të shkëlqesh vetëm për mua, vetëm mua të më ngrohësh, – tha lulja e diellit. – Po të dilje vetëm për mua, atëherë, po, tek ty do t’i kem sytë.

– Po kjo nuk bëhet, – u përgjigj dielli. – Nuk dal dot vetëm për ty, nuk qesh dot vetëm për ty, nuk të ngroh dot vetëm ty, nuk bëhet.

– Atëherë, as unë nuk të vështroj.

– Duhet, e vogla luledielli. Po nuk më vështrove, ke për t’u tharë.

– Ç’të duhet ty se u thava unë!? Hiqmu qafe, – tha lulja e diellit.

 

Nuk foli dielli, kurse lulja e diellit vështronte me mëri nga ana tjetër. Ditët kalonin, dhe lulja e diellit filloi të thahej. “E patë”, pëshpëritnin lulediellit e tjera mes tyre, “nuk vështron diellin, dhe urdhëro, ja përfundimi. Nuk duket hiç mirë. Mbajeni mend, kështu siç po shkon puna, herët a vonë, ka për t’u tharë.”

 

Kishin të drejtë. Pas çdo dite që kalonte, lulja e diellit zbehej edhe më shumë. Kërcelli dhe petalet po i thaheshin, por nuk kthehej fare për ta vështruar mbretin diell. Të habitura, lulediellit e tjera e dëgjonin tek fliste me vete: “Ik, s’dua të të shikoj, ik!”

 

Deri sa një mbrëmje, atë mbrëmje të fundit, kur të gjitha lulediellit e tjera kishin fjetur, më mes të natës, në mes të heshtjes, doli dielli. Hera e parë që dilte natën. Kurrë më parë s’kishte ndodhur kjo. Doli dhe dëboi errësirën me një dritë të artë, me një dritë magjepsëse përmbyti atë, ëndrrën e tij.

– Erdhe? – e pyeti lulja e dielli.

– Erdha, – tha dielli.

– Vetëm për mua?

– Vetëm për ty, – iu përgjigj dielli, – eja.

 

Lulja e diellit u ndje kaq e lehtë, kaq e lehtë, thua se rrënjët nuk e lidhnin pas tokës. Petalet sikur iu bënë flatra, u lëshua në fluturim. Ngjitej, vetëm ngjitej. Qielli ishte kaq magjepsës, i shndritshëm sa më s’ka, dhe arriti pranë diellit. Nga atje lart pa të gjithë detet dhe livadhet, liqenet dhe kullotat, pyjet dhe trëndafilishtat, vende magjike dhe gjire të fshehtë detesh, ishuj që lundronin mes dallgëve, lumenj të bleruar që lodronin, pa edhe zogj të bardhë mbi male të argjendtë.

– Eja pranë meje, – i tha dielli.

Lulja e diellit i shkoi pranë.

– Më pranë, – tha dielli.

Lulja e diellit shkoi edhe më pranë

 

– Vështromë, – tha dielli, – vështromë, luledielli.

Lulja e diellit e vështronte.

– Vetëm mua vështromë, – tha dielli, dhe e ledhatoi me frymën e tij.

Ndjeu atë frymë që e digjte si temperaturë, e përqafonte si flakë, e lëndonte si shkreptimë verbuese, gjithçka ishte e artë, brenda dhe jashtë saj. Qielli ishte një flakë verbuese nga cepi në cep.

Ndjeu dritaret e zemrës që hapeshin, që shkisnin, shpërndaheshin farat, binin lot dhe shi mbi detet e botës dhe, sapo puthnin shkumën, sapo preknin valën, shkreptima të arta hovnin prej andej, miliarda luledielli bulonin sakaq, valë pas vale bulonin luledielli të tjera të arta, diej të lulëzuar që shkreptinin si në ëndërr, dete pa kufi, pa fillim dhe pa fund.

 

Të nesërmen qielli ishte i vranët. Atë ditë nuk doli dielli. Qielli ishte i errët, thua se ishte mërzitur. Lulja e diellit u kthye në hijen e saj, e tharë dhe e zhuritur, pa freski, pa pikë fryme, mes luleve të tjera të freskëta në fushë.

– E ç’iu desh, – tha një luledielli.

– Vetë e kërkoi, – tha një tjetër.

 

Kështu thanë. Kështu thanë dhe u erdhi keq. U erdhi keq sepse asnjë prej tyre nuk e mori dot me mend sa e madhe ishte dashuria e saj, asnjëra prej tyre nuk e mori vesh kurrë cila ishte ëndrra e saj e fundit.

© Përktheu: Sokol Çunga